<?xml version="1.0" encoding="iso-8859-1"?><rss version="2.0">
<!-- Generado by OboLog XML-O-Matic Script -->
<channel>
	<title><![CDATA[El Blog d'en Josep]]></title>
	<link>http://calityvideos.obolog.com</link>
	<description>El meu blog estā compost per multitud de redaccions en varis idiomes , fetes al llarg de l'any , quan el temps ho permet.Un cordial salut.Mi blog está compuesto por multitud de redacciones en varios idiomas , hechas a lo Largo del aņo , cuando el tiempo lo permite.Mi blog are compost  it by a lot of redactions in many idioms
Meine Blog ist am schreiberblog.</description>
	<language>es-es</language>
	<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 17:23:22 +0100</pubDate>
	<lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2009 17:23:22 +0100</lastBuildDate>
	<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs>
	<generator>OboLog XML-O-Matic Script</generator>
	<managingEditor>webmaster@obolog.com</managingEditor>
	<webMaster>webmaster@obolog.com</webMaster>
	<image>
		<url>http://www.obolog.com/img/obolog-blog-gratis.png</url>
		<title><![CDATA[El Blog d'en Josep]]></title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com</link>
	</image>
	<item>
		<title>Queixa o queja )</title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com/queixa-o-queja-111357</link>
		<description>
			<![CDATA[
			<p>Vull expressar la meva insatisfacci&oacute; per els enganys que fan els concursos literaris actuals.</p>
<p>Un exemple &eacute;s un certamen literari que vaig participar en llengua castellana. La web es <a href="http://www.vagamundos.net">www.vagamundos.net</a> i vaig trobar-lo en la web de <a href="http://www.escritores.org">www.escritores.org</a> .</p>
<p>Jo vaig participar i aquest 20 de juliol van sortir els premis. D'aix&oacute; que en vaig veure el titol que era '' Paris est&aacute; jodido'' que ja em va semblar u ntitol dolent. LLavors vaig voler llegir-lo , hi si trobava multitud de paraulotes.</p>
<p>Uns exemples com ; la puta de la agencia , el puto folleto , el jodido este ..etc</p>
<p>Es pot mirar a la pagina&nbsp; de <a href="http://www.vagamundos.net">www.vagamundos.net</a> i es pot descarregar per llegir-lo , on comprovareu que tinc ra&oacute;. Adem&egrave;s no hi ha forma de contacte amb aquesta web , per tant no hi puc expressar la meva queixa.</p>

<p>Quiero expresar mi insatisfacci&oacute;n con el concurso literario de <a href="http://www.vagamundos.net">www.vagamundos.net</a> donde particip&eacute; en un certamen literario . Lo encontr&eacute; desde la p&aacute;gina web de <a href="http://www.escritores.org">www.escritores.org</a>.</p>
<p>El 20 de julio pude ver los resultados del certamen y vi el primer premio , con el titulo '' Par&iacute;s est&aacute; jodido '' , que ya es un titulo malo. Pero quise ver el contenido , y solo se encontraban expresiones con palabrotas com oestos ejemplos a continuaci&oacute;n : paris est&aacute; jodido , el puto folleto , la puta de la agencia , etc</p>
<p>Si quereis verlo se puede descargar en la web de vagamundos , y comprobar&eacute;is que tengo raz&oacute;n. Por eso me manifiesto contra estos concursos ama&ntilde;ados. Adem&aacute;s no puedo contactar con ellos...</p>			<p>
			Leer <strong><a href="http://calityvideos.obolog.com/queixa-o-queja-111357" title="Queixa o queja )">Queixa o queja )</a></strong> en <a href="http://calityvideos.obolog.com" title="El meu Blog">El Blog d'en Josep</a>
			</p>
			 ]]>
		</description>
		<author>Prat</author>
				<category>queixa</category>
				<comments>http://calityvideos.obolog.com/queixa-o-queja-111357#formulario</comments>
		<guid>http://calityvideos.obolog.com/queixa-o-queja-111357</guid>
		<pubDate>Mon, 21 Jul 2008 21:43:05 +0100</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title>Els Pirineus</title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com/els-pirineus-87555</link>
		<description>
			<![CDATA[
			<p>Era un tendre primer dia de primavera , on les flors sortien lleugerament pels immensos prats d'herba del Pirineu. Jo , estava a casa , contemplant el bell paisatge que oferia la natura enfrontant-se encara a la contaminaci&oacute; , on d'aqu&iacute; a pocs anys s'acabaria substituint per uns mesos c&agrave;lids i calurosos on no hi hagi una fase previa , com la primavera. Contemplar-lo em feia reflexionar sobre l'&uacute;s ignorant de la Terra , on els humans estavem convertint , un bell planeta en un planeta contaminat on cada vegada m&eacute;s s'hi produiran tot tipus de fen&ograve;mens , que alterin la salut humana o l'estat del globus terraqui. Quan vaig acabar de reflexionar-hi vaig sortir a fora i em vaig asseure en un humit terra d'herba , envoltat de diversos tipus de flors on encara si podia veure el pol.len que no havia tingut temps de escampar-se , perque la planta es reprodu&iacute;s amb la seva cara m&eacute;s natural. Un altre cop el paisatge em cridava&nbsp; l'atenci&oacute;, i es que mirava amb curiositat la serra del Cad&iacute; , i m'enrecordava de quan encara era petit&oacute; que en aquest mes encara hi havia grans terrenys de neu .Sens dubte ara , s'havia convertit , en extensos prats ,on la majoria de la seva vegetaci&oacute; era escassa.</p>
<p>Al cap d'una estona , vaig decidir d'anar a donar un tomb pels poblets tan bells que rodejaven el Pirineu . Vaig agafar la bicicleta , ja que com he dit anteriorment , m'agrada preservar la natura i no seria massa indicat agafar el cotxe per donar un tomb. Adem&egrave;s en un paisatge aix&iacute; , no es disfruta si es va amb cotxe , amb la bicicleta es pot anar fent a pas lent , i mica en mica vas notant un aire fresc que et rodeja , i una sensaci&oacute; de pau impossible de veure en les ciutats.</p>
<p>Vaig comen&ccedil;ar a pedalar lleugerament pel cam&iacute; que portava fins a Viliella , un poble situat a uns&nbsp; 10 quilometres del poble de Prullans , el meu dest&iacute;.&nbsp; Era espectacular les vistes que oferien aquells paisatges , la olor a bestiar era afalagadora i de tant en tant podies veure cases en mig dels prats i alguna casa de pag&eacute;s amb un ramat excepcional , que voltava lliurement pel terreny i que fins i tot entrava a la carretera. Quan estava a uns 2 quilometres de Viliella , em vaig aturar a fer un glop d'aigua en una font que estava situada enmig del cam&iacute;. Era molt fresca i bona , i em donava la for&ccedil;a necess&agrave;ria per complir l'objectiu.&nbsp; Al cap d'uns 15 minuts vaig arribar a Viliella . Ja era hora de dinar , i amb sort vaig trobar un restaurant obert. Em vaig estranyar de trobar-ne en aquell poble , tan aillat de la civilitzaci&oacute; , pero , no us podeu imaginar que bo que era. Era un restaurant de dimensions petites , l'ambient era fenomenal , i el tracte era molt especial, us el recomano. Quan vaig acabar l'apat , vaig prosseguir el meu cam&iacute; , vaig agafar la bicicleta i em vaig dirigir per una pendent en baixada impressionant , que em feia por de baixar perque llavors l'hauria de pujar. Em vaig enfrontar al repte amb decisi&oacute;.</p>
<p>El meu seguent dest&iacute; era Corborin de la Llosa. El cam&iacute; era precios i al cap de poc temps em vaig trobar el riu al que de petit anava a banyar-me amb els meus cosins , i vaig veure que el seu cabal era molt petit , i que l'aigua no era tan freda com abans . Abans de seguir cap a Corborin, vaig voler seguir el cam&iacute; del riu , que portava fins a un salt d'aigua bastant gran . L'aigua era escassa pero encara en saltava prou . El cam&iacute; era de terra i pels voltants podies veure les vaques i els vedells . Abans d'arribar-hi havies de creuar un pont de fusta molt vell , pero que es veia molt resistent. Al costat del salt d'aigua hi havia una petita extensi&oacute; d'herba amb una roca immensa a la part del fons. Just despr&egrave;s del salt d'aigua m&egrave;s elevat es formava com una petita piscina on la gent es podia banyar. Quan vaig acabar de contemplar-ho vaig retornar cap al cam&iacute; asfaltat i vaig seguir cap a una pujada que m'havia de portar fins a Corborin de la Llosa.</p>
<p>Encara recordo que fins fa pocs anys , tot el cam&iacute; era de terra , pero ara, estava asfaltat tot el tram que portava de Prullans fins a Viliella.</p>
<p>Quan no faltava gaire per arribar-hi , em vaig aturar una estona en un petit salt d'aigua , on hi havia una font que ja no rajava&nbsp; i un banc fet de pedra en el qual vaig poder jeure . Des d'aquell punt podia veure tota la serralada del Cad&iacute; i fins i tot el tram de carretera que anava fins a La Seu d'Urgell , i els pobles d'enmig , com Martinet. Quan ja no estava tan fatigat vaig mirar l'hora , i ja se m'havien fet les sis de la tarda . Com que encara no era plena primavera , el sol no tardaria en pondre&acute;s , aix&iacute; que vaig empendre cam&iacute; a un ritme molt m&eacute;s lleuger.</p>
<p>Per fi vaig arribar a Corborin de la Llosa i em vaig poder aturar. Es un poble petit , pero mes gran que quan el vaig veure de petit . Les constructores&nbsp; estaven comprant els terrenys als pagesos i hi estaven construint parcel.les a gran escala.Encara no aconseguia entendre aquesta fam dels diners de la gent , i menys en un periode com aquest , en el que la construcci&oacute; est&agrave; defallint enpicadament.&nbsp; Abans de tornar cap a casa , vaig donar una volta pel poble i vaig concluir en que avui no podria arribar fins a Prullans.</p>
<p>Quan vaig acabar de donar el tomb pel poble , vaig agafar la bicicleta de nou i vaig dirigir-me cap a Viliella. El sol s'estava ponent darrere les muntanyes&nbsp; nevades de la part francesa. Era espectacular , els rajos de llum reflectien una llarga ombra als prats i un color atarongat dominava el cel amb superioritat . Ho vaig observar uns instants i llavors vaig seguir rapidament cap a la pujada terrorifica a la que m'havia d'enfrontar.</p>
<p>Vaig estar-me bastanta estona pujant aquella pujada , tant , que es va fer gaireb&eacute; del tot fosc . Sort que quan ja comen&ccedil;ava a fer-se de nit ja estava a Viliella i ja faltaven nom&eacute;s dos quil&ograve;metres per arribar a casa meva. &nbsp;Era dif&iacute;cil anar de nit per aquells camins de terra i m&eacute;s si no portes llum , i jo no en portava. L'&uacute;nic que havia de fer era anar a pas lent i ja est&agrave;. &nbsp;Vaig tardar mitja hora en fer-los , i es que la pujada no era molt elevada per&oacute; son d'aquelles que et treuen de polleguera. &nbsp;Quan vaig arribar a casa vaig anar a la habitaci&oacute;n molt cansat , i molt content del que havia pogut observar , vaig voler fer-ne una redacci&oacute;, i aqu&iacute; est&agrave; .</p>

<p>Nom&egrave;s dir que aquests pobles anomenats s&oacute;n encantadors i que els recomano . Tamb&eacute; recomano anar a un petit restaurant situat al poble de Viliella ( no vielha eh!)</p>
<p>Saluts als lectors.</p>

<p><img src="http://eh.mifotoblog.com/content_galerias/11/08/1175175214-img.gal4985" alt="" /></p>			<p>
			Leer <strong><a href="http://calityvideos.obolog.com/els-pirineus-87555" title="Els Pirineus">Els Pirineus</a></strong> en <a href="http://calityvideos.obolog.com" title="El meu Blog">El Blog d'en Josep</a>
			</p>
			 ]]>
		</description>
		<author>Prat</author>
				<category>naturalesa</category>
				<category>pau .</category>
				<comments>http://calityvideos.obolog.com/els-pirineus-87555#formulario</comments>
		<guid>http://calityvideos.obolog.com/els-pirineus-87555</guid>
		<pubDate>Wed, 21 May 2008 16:13:11 +0100</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title>El vagamundo ( presentado al certamen vagamundos.net)</title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com/vagamundo-presentado-al-certamen-vagamundos-net-87551</link>
		<description>
			<![CDATA[
			<p>Era un d&iacute;a estrellado , estaba contento , ya que esto supon&iacute;a que el viaje de ida hac&iacute;a un nuevo destino desconocido no ir&iacute;a acompa&ntilde;ado de fuertes lluvias que te dejan empapado en lugares donde no predominan los sitios de acogida . Al cabo de un rato de ver las estrellas, me fui a dormir en mi c&oacute;modo colch&oacute;n que consegu&iacute; de un barrac&oacute;n abandonado, que deb&iacute;a haber sido utilizado para guardar las herramientas de campo de alguna persona que cultivase esas tierras hac&iacute;a unos a&ntilde;os y que se quedar&aacute; a menudo a vigilar por la noche.</p>
<p>Al d&iacute;a siguiente cog&iacute; mis cosas y empec&eacute; a emprender camino a alg&uacute;n lugar en donde esperaba que tuvieran compasi&oacute;n y pudiera encontrar un simple empleo para poder vivir en mejores condiciones.</p>
<p>Estuve andando durante unas 4 horas seguidas, pero ese camino a lo largo del r&iacute;o que difuminaba un bello resplandor, no dejaba rastro de ninguna poblaci&oacute;n.</p>
<p>Decid&iacute; pararme al cabo de media hora a descansar, y me com&iacute; el pan seco que hac&iacute;a unos escasos dos d&iacute;as que lo hab&iacute;a cogido de una basura al lado de la panader&iacute;a m&aacute;s conocida del pueblo que dej&eacute; atr&aacute;s.</p>
<p>Cuando hube terminado de comer un poco y dejar suficientes provisiones volv&iacute; a retomar el camino. Cuando llevaba una hora a paso lento, empec&eacute; a ver unas nubes muy negras que se iban acercando r&aacute;pidamente por acci&oacute;n del viento, hacia m&iacute;. Suerte que por fin vi una casa de campo a pocos kil&oacute;metros de mi situaci&oacute;n actual. Esta vez si que cog&iacute; un paso m&aacute;s ligero y no tard&eacute; en llegar. Me pareci&oacute; o&iacute;r sonidos, que me hicieron alegrar, pero cuando lo comprob&eacute; llamando a la puerta no contest&oacute; nadie.</p>
<p>Parec&iacute;a abandonada pero no estaba seguro de que lo fuese, pod&iacute;a ser una gente&nbsp; que no pudiese cuidar muy bien de ella por su elevada edad y que por este motivo est&eacute; as&iacute;.</p>
<p>No me lo pens&eacute; tres veces y me qued&eacute; a esperar hasta la noche y si no llegaba nadie, entrar&iacute;a sin tocar nada y buscar&iacute;a algo de comida y una cama confortable para dormir.</p>
<p>Lo cierto es que quer&iacute;a que estuviese abandonada, por un motivo, y es que hace 6 a&ntilde;os que no duermo en camas como las que duerme todas las poblaciones a las que voy. Yo acostumbro a dormir en mi colch&oacute;n y me conform&oacute; aunque he de mencionar que el estado de mi espalda es bastante malo.</p>
<p>Por fin lleg&oacute; la noche y la espera se hab&iacute;a acabado, ya pod&iacute;a entrar. Estaba muy excitado por entrar y ver una cama como Dios manda.</p>
<p>Entr&eacute; y enseguida vi&nbsp; que estaba deshabitada. Hab&iacute;a m&aacute;s polvo que en el barrac&oacute;n de herramientas de donde cog&iacute; el colch&oacute;n.</p>
<p>Sub&iacute; al segundo piso para ver si encontraba una cama. Para mi desgracia no hab&iacute;a ni un solo mueble , ni comida ...Estaba furioso pero a la vez pensativo porque no ser&iacute;a mala idea tener una caseta aqu&iacute; , entonces a la ma&ntilde;ana siguiente podr&iacute;a buscar un pueblecillo que estuviera cerca y buscar un empleo y poderme comprar alg&uacute;n objeto o una cama.</p>
<p>As&iacute; fue como dej&oacute; de ser una idea para convertirse en realidad. Este ser&aacute; el nuevo hogar.</p>
<p>Cuando termin&eacute; de pensar fui al piso de abajo y cog&iacute; mis cosas para subirlas al segundo piso, y luego me fui a dormir, temiendo que esa noche tan negra que se ve&iacute;a, pudiera afectar a mis futuros planes.</p>
<p>Me levant&eacute; por la ma&ntilde;ana y lo primero que hice fue abrir la ventana. El d&iacute;a era nublado pero no parec&iacute;a que hubiese de llover. As&iacute; que me puse en marcha en busca de alg&uacute;n pueblo cercano donde cumplir mis planes.</p>
<p>Sal&iacute; de casa, mi casa, y segu&iacute; por otro camino que se desviaba del r&iacute;o, ya que el camino estaba tan cercano al r&iacute;o que se hab&iacute;a inundado esta misma noche.</p>
<p>Pronto vi un pueblo, un pueblo peque&ntilde;o pero que parec&iacute;a bastante acogedor.</p>
<p>Fui corriendo hasta all&iacute; y entr&eacute; en una peque&ntilde;a tienda de verdura y fruta.</p>
<p>Les pregunt&eacute; por un empleo, si hab&iacute;a alguien que buscara empleados por el pueblo. Me miraron mal, supongo que por mi forma de vestir, y me respondieron con una negaci&oacute;n rotunda. Yo bastante triste, les mir&eacute; fijamente y les dije que por favor, que pod&iacute;a trabajar de lo que fuera pero que necesitaba un sueldo.</p>
<p>Me miraron y el chico que tra&iacute;a las verduras en un cami&oacute;n, entr&oacute; y me dijo que si quer&iacute;a lo pod&iacute;a ayudar en el reparto y que al final del d&iacute;a me traer&iacute;a hasta aqu&iacute;.</p>
<p>Yo, cay&eacute;ndoseme las l&aacute;grimas le di un abrazo y le di unas mil veces las gracias.</p>
<p>&Eacute;l al ver que estaba tan contento me dijo que hab&iacute;a alg&uacute;n inconveniente en este oficio, y es que tendr&iacute;a de irme traslad&aacute;ndome por mi cuenta a diferentes ciudades, es decir, lo que he hecho toda la vida pero cobrando un sueldo que todav&iacute;a no sab&iacute;a la cantidad pero que me daba igual.</p>
<p>Le dije que no supon&iacute;a ning&uacute;n inconveniente y le di las gracias otra vez.</p>
<p>Antes de que se fuese le pregunte por los horarios y ri&eacute;ndose me&nbsp; dijo que no hab&iacute;a horarios y en cuanto al horario que empezaba ya, y que me espabilara en subir. Yo muy perplejazo sub&iacute; con alegr&iacute;a al cami&oacute;n y nos fuimos.</p>
<p>No s&eacute; d&oacute;nde iba, cu&aacute;ndo volver&iacute;a ni como. As&iacute; que le plantee mis preguntas a &eacute;l. Me dijo que acabar&iacute;amos tarde y que los primeros d&iacute;as me traer&iacute;a, y que m&aacute;s adelante ya tendr&iacute;a de poner en planteamiento mis traslados.</p>
<p>Fue un d&iacute;a bastante fatigoso y el deseo de volver a mi casa de campo eran extraordinarios. Le pregunt&eacute; a Manuel, as&iacute; se llamaba &eacute;l, cuando me volver&iacute;a a casa. Me apunt&oacute; que ahora ya me volver&iacute;a hasta el pueblo, pero que no podr&iacute;amos en menos de una hora.</p>
<p>Al cabo de una hora escasa me volvi&oacute; al pueblo y muy cansado me dirig&iacute; hasta casa</p>
<p>Pasadas unas semanas de duro trabajo consegu&iacute; mi primer sueldo. Era muy poco enfrente al duro trabajo que hab&iacute;a hecho, no me daba ni para pagar dos raciones de comida a la semana, as&iacute; que me fugu&eacute; hac&iacute;a un nuevo destino.</p>
<p>La verdad, no fue tan f&aacute;cil. Dejar esa casa tan m&iacute;a atr&aacute;s era todo un reto al&nbsp; que todav&iacute;a no me hab&iacute;a enfrentado.</p>
<p>Finalmente dej&eacute; mi pasado atr&aacute;s otra vez y me fui. &iquest;A d&oacute;nde? No lo pod&iacute;a saber.</p>
<p>&iquest;Que me encontrar&iacute;a? A saber.</p>
<p>Lo que si sab&iacute;a es que ten&iacute;a ganas de vivir y que est&aacute; vez ten&iacute;a la impresi&oacute;n de que no fallar&iacute;a.</p>
<p>Fueron largos d&iacute;as de andar y andar, pero como la impresi&oacute;n insinu&oacute;, al lugar donde lleg&oacute; encontr&oacute; a un antiguo amigo suyo que tambi&eacute;n era vagamundo, y al verlo le ofreci&oacute; un trabajo y un lugar donde vivir. Los dos contaron sus largas historias de andar por el mundo buscando un lugar donde vivir y poder trabajar.</p>
<p>Estaba muy contento, mi vida de vagamundo se hab&iacute;a acabado, pero sab&iacute;a que no era solo yo as&iacute; que durante un per&iacute;odo de mi vida, fund&eacute; una asociaci&oacute;n en el pueblo para acoger a los vagamundos. No tuvo &eacute;xito, pero lo hab&iacute;a intentado y durante unos a&ntilde;os hab&iacute;a funcionado y hab&iacute;a ayudado a muchas personas.</p>
<p>As&iacute; es como acab&oacute; mi vida, por eso pienso: Si no te desesperas y no te rindes, puedes conseguir tu objetivo</p>			<p>
			Leer <strong><a href="http://calityvideos.obolog.com/vagamundo-presentado-al-certamen-vagamundos-net-87551" title="El vagamundo ( presentado al certamen vagamundos.net)">El vagamundo ( presentado al certamen vagamundos.net)</a></strong> en <a href="http://calityvideos.obolog.com" title="El meu Blog">El Blog d'en Josep</a>
			</p>
			 ]]>
		</description>
		<author>Prat</author>
				<category>vagamundos</category>
				<comments>http://calityvideos.obolog.com/vagamundo-presentado-al-certamen-vagamundos-net-87551#formulario</comments>
		<guid>http://calityvideos.obolog.com/vagamundo-presentado-al-certamen-vagamundos-net-87551</guid>
		<pubDate>Wed, 21 May 2008 16:00:06 +0100</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title>Redacciķ en Catalā pel Certamen Literari de Catalā ( Escola St Nicolau )&#039;&#039; no guanyadora &#039;&#039;</title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com/redaccio-catala-pel-certamen-literari-catala-escola-st-nicolau-no-86340</link>
		<description>
			<![CDATA[
			<p>Era un dia assolellat, jo com sempre, sortia al jard&iacute; a prendre l'aire, m'ajudava a relaxar-me, ja que aix&oacute; d'haver perdut la feina, donava certs problemes, tant econ&ograve;mics, ja que l'Estat no paga gaire b&eacute; a la gent a l'atur, com certs problemes psicol&ograve;gics, doncs,fa molts anys que treballo i mai m'havien fet fora.</p>
<p>&nbsp;Sortir al jard&iacute; m'ajudava a pensar en el meu futur ,i a tenir les idees clares.</p>
<p>En primer lloc pel que fa a la fam&iacute;lia vaig pensar de no comentar-ho, donat que no vull que pateixin. En segon lloc , havia de trobar una feina que em permet&eacute;s mantenir &nbsp;la fam&iacute;lia.</p>

<p>El primer dia vaig consultar per Internet les ofertes de treball ben pagades .</p>
<p>Crec que era el meu dia de sort , perqu&egrave; vaig trobar la feina ideal fins poder trobar-ne pacientment una de millor. La feina no era gran cosa per&ograve; em serviria.</p>
<p>Vaig trucar r&agrave;pidament al local central de la botiga , i em van concedir una entrevista , el dilluns 29 de Gener. Estava content ,vist que, anava a posar-me a prova , perqu&egrave; portar la comptabilitat d'una cadena de botigues, encara que sigui petita , amb la meva edat , portava la seva feina , ja que els c&agrave;lculs no s&oacute;n el meu fort a aquestes altures.</p>

<p>Dia 29 de Gener : Em vaig llevar r&agrave;pidament quan va sonar el despertador, aquell male&iuml;t despertador que tants anys m'havia fet la punyeta. Per&oacute; en aquest cas , va ser imprescindible , ja que no es pot arribar tard a una entrevista de feina. Em vaig vestir d'una manera tan elegant que fent broma , els nens pel passad&iacute;s em xiulaven . La meva dona em va preguntar , per aix&oacute; de la vestimenta , que en mi era molt estrany.Jo dissimulant vaig dir que perqu&egrave; un no pot anar un dia elegant a la feina. Vaig sortir de casa amb el cotxe i quan vaig arribar all&agrave;, em tremolaven les cames, estava molt nervi&oacute;s.</p>
<p>Vaig agafar valentia i vaig entrar. La secret&agrave;ria que ja devia saber que era jo , em va fer anar a la 2a porta a la dreta. Abans d'entrar vaig agafar aire i posant cara seria , vaig entrar. Hi havia un home , que semblava mes un gandul que no pas un home que es dediqu&eacute;s a arriscar-se a la vida per anar ampliant la seva cadena . A mi tant m'era aix&oacute; aix&iacute; que li vaig dir que ja pod&iacute;em comen&ccedil;ar . L'home em va mirar rient i en comptes de preguntar pel meu curr&iacute;culum em pregunt&agrave; quina edat tenia. Jo molt nervi&oacute;s vaig dir que en tenia 51.L'home va fer una rialla d'orella a orella i em pregunt&agrave; que si m'havia espantat , que ho sentia molt,que nom&eacute;s era una broma de mal gust . Jo una mica m&eacute;s alleujat vaig fer una rialleta falsa d'aquestes que els nens d'avui en dia fan. Em va dir que no calia fer cap prova perqu&egrave; no hi havia ning&uacute; m&eacute;s i que ja s'havia fixat en el meu curr&iacute;culum i em veia treballador. Jo li vaig preguntar pel que fa el sou.</p>
<p>L'home una mica menys rialler em va dir que comen&ccedil;aria per uns 900&euro; , i si ho feia b&eacute; , em pujaria 400&euro; m&egrave;s al mes. Adem&egrave;s em va dir que aquesta feina la podia fer desde casa i que si era treballador i l'acabava r&agrave;pid , podia fer alguna feina m&egrave;s a algun altre lloc , per&oacute; una feina petitona , com per exemple a un supermercat . Jo vaig acceptar encantat, i em va assignar un contracte temporal . Jo molt content de l'&egrave;xit inesperat , vaig arribar a casa i estava tan feli&ccedil; que els hi vaig explicar als fills i a la meva dona.&nbsp; Es van quedar parats per&oacute; la meva dona em va dir que 1300&euro; potser no donaria per tot . Jo li vaig dir que ara aniria a demanar feina a un supermercat i que aix&iacute; potser guanyaria uns 1600&euro; al mes.</p>
<p>Ella es va resignar amb totalitat , ja que deia que un home tan treballador i amb capacitat de segones feines millors , no deixaria que an&egrave;s a un supermercat i que el vei&eacute;s tota la gent que sempre l'ha envoltat , en una&nbsp; feina com aquesta. Jo li vaig dir que hi treballaria poc i que no em veuria quasi b&eacute; ning&uacute; que em conegu&eacute;s. Una mica enfadada em va dir que em busqu&eacute;s abans una feina de carnisser a la tenda de la nostra amiga Encarna que aix&oacute; del s&uacute;per.</p>

<p>1r dia de feina : Quan em vaig llevar vaig obrir al instant el meu port&agrave;til per veure quina era la feina de comptabilitat que em tocava fer. Efectivament , la feina ja estava al meu correu. A cop d'ull no se'n veia massa , per&oacute; a mida que vaig anar fent els c&agrave;lculs era m&egrave;s llarg del que em pensava . Per&oacute; que deia jo ara, un home tan treballador com jo no es podia queixar i menys en una feina des de casa i que comparat amb&nbsp; la antiga , estava molt millor i segur que acabaria molt m&egrave;s r&agrave;pid. Vaig comen&ccedil;ar a fer c&agrave;lculs , i tota la comptabilitat. Malgrat que la comptabilitat com deia anteriorment no era el meu fort , el meu primer dia va ser tot un &egrave;xit , els c&agrave;lculs em van sortir de meravella.</p>
<p>No s&eacute; perqu&egrave; , per&oacute; la vida semblava que&nbsp; comen&ccedil;ava a donar els fruits de l'esfor&ccedil;.</p>

<p>Pasat un mes : Tot el mes havia anat b&eacute; i m'havien pujat molt el sou i la idea de anar a treballar a un altre lloc s'havia esfumat . A partir d'aquest instant la meva vida no va canviar , &nbsp;em va anar molt b&eacute; , la meva fam&iacute;lia estava molt orgullosa de mi . Aix&iacute; es com s'acaba la meva narraci&oacute; de l'&egrave;xit amb una nova feina.&nbsp; Per aix&oacute; a la gent que perdeu la feina us dic : Si us desanimeu i no busqueu alternatives , mai us canviar&agrave; la vida.</p>			<p>
			Leer <strong><a href="http://calityvideos.obolog.com/redaccio-catala-pel-certamen-literari-catala-escola-st-nicolau-no-86340" title="Redacciķ en Catalā pel Certamen Literari de Catalā ( Escola St Nicolau )'' no guanyadora ''">Redacciķ en Catalā pel Certamen Literari de Catalā ( Escola St Nicolau )'' no guanyadora ''</a></strong> en <a href="http://calityvideos.obolog.com" title="El meu Blog">El Blog d'en Josep</a>
			</p>
			 ]]>
		</description>
		<author>Prat</author>
				<category>redacciķ catalā ( busco feina )</category>
				<comments>http://calityvideos.obolog.com/redaccio-catala-pel-certamen-literari-catala-escola-st-nicolau-no-86340#formulario</comments>
		<guid>http://calityvideos.obolog.com/redaccio-catala-pel-certamen-literari-catala-escola-st-nicolau-no-86340</guid>
		<pubDate>Sun, 18 May 2008 12:10:10 +0100</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title>1r Premi Certamen Literari de Castellā ( Escola St Nicolau)</title>
		<link>http://calityvideos.obolog.com/1r-premi-certamen-literari-castella-escola-st-nicolau-86339</link>
		<description>
			<![CDATA[
			<p>Un d&iacute;a sentado en mi butaca de piel, un discreto sonido se hizo notar en el fondo del dormitorio de Marta. Fui a ver que hab&iacute;a sido ese extra&ntilde;o sonido que me hab&iacute;a hecho distraerme de un libro muy bueno de Isabel Allende, que me hab&iacute;a cautivado desde el primer momento. Cuando entr&eacute; en la habitaci&oacute;n no encontr&eacute; nada raro, que supusiera mi distracci&oacute;n enfrente a los otros objetos de la habitaci&oacute;n. Pens&eacute; que eran imaginaciones de un so&ntilde;ador como yo, al que los libros le apasionan tanto que le hacen imaginarse ruidos u objetos no reales. Cuando volv&iacute; a mi confortable y amada butaca me sent&eacute; y empec&eacute; de nuevo con el cap&iacute;tulo que hac&iacute;a unos diez minutos escasos hab&iacute;a empezado. La verdad es que se me pas&oacute; el tiempo volando, leyendo y leyendo esos fragmentos intercalados en di&aacute;logos sin significado, que solo intentaban que el lector encontrase figuras ret&oacute;ricas por medio .Cuando acab&eacute; de leerme el libro volv&iacute; a o&iacute;r sonidos. La verdad es que la confusi&oacute;n me dominaba ya que no sab&iacute;a si era mi imaginaci&oacute;n, o era verdad y no lo hab&iacute;a o&iacute;do m&aacute;s por la concentraci&oacute;n que me supon&iacute;a el libro. Por eso decid&iacute; adentrarme como un esp&iacute;a, para dar una ojeada a la habitaci&oacute;n de Marta para ver si hab&iacute;a alguna cosa fuera de lo com&uacute;n.</p>
<p>Entr&eacute;, y a primera vista no vi nada pero a medida que me iba fijando, vi a un ser extra&ntilde;o. Primero, antes de ir a mirar, me pellizqu&eacute; unas cuantas veces y me di unos cuantos golpes por si a caso fuese producto de mi imaginaci&oacute;n. Pero no, lo que estaba observando en ese mismo instante, que me provocaba euforia y a la vez temor, era cierto. Quer&iacute;a ir a ver que era ese ser que provocaba ese ruido tan curioso y que me hab&iacute;a distra&iacute;do de mi trabajo habitual. Lo otro no me importaba, eso de que si te matan o te hacen algo o hace miedo...La gente siempre piensa en esas cosas pero yo lo &uacute;nico que quer&iacute;a saber es porque me hab&iacute;a distra&iacute;do y el porqu&eacute; de su permanencia en la habitaci&oacute;n de Marta. Entr&eacute; sin temor y un poco furioso por el ruido emitido y por hacerme pensar que leer me hab&iacute;a vuelto a la locura. Estaba debajo de la cama. Todo estaba oscuro as&iacute; que sin m&aacute;s, abr&iacute; la luz. No s&eacute; porque pero justo cuando la abr&iacute; se oy&oacute; un sonido similar al de una serpiente en su estado furioso natural. Lo cog&iacute;, era un individuo muy particular parecido a un chimpanc&eacute; pero de tama&ntilde;o m&aacute;s reducido.</p>
<p>No sab&iacute;a como reaccionar, que hacer, y por eso lo encerr&eacute; de nuevo en la habitaci&oacute;n de Marta a oscuras,&nbsp; porque me hab&iacute;a parecido que a oscuras era su h&aacute;bitat natural.</p>
<p>Si le tuviera que poner un nombre le pondr&iacute;a chimpamurci&eacute;lago, pero en el caso de que hubiera descubierto una nueva especie, me lo trabajar&iacute;a m&aacute;s ya que no es una tonter&iacute;a y quedar&iacute;a en la humanidad de por vida.</p>
<p>Llam&eacute; a mi fiel t&iacute;o Ernesto, que era cient&iacute;fico especializado en animales. Se puso al tel&eacute;fono, le cont&eacute; lo que me hab&iacute;a ocurrido y vino corriendo hasta mi casa a comprobarlo.</p>
<p>Efectivamente, era una especie nueva, pero no consegu&iacute;a entender porque no la hab&iacute;an encontrado antes y como hab&iacute;a llegado hasta aqu&iacute;. Me dijo que se la llevar&iacute;a a su laboratorio particular y que har&iacute;a distintas pruebas para identificarlo. Tambi&eacute;n me prometi&oacute; que si se trataba de una especie muy especial no la mostrar&iacute;a al mundo y la dejar&iacute;a en libertad. Yo le afirm&eacute; con una sonrisa en los labios y le dej&eacute; una jaula de conejos que ten&iacute;a guardada desde que se me muri&oacute; Paddy, mi conejo. Le dije que me la devolviese en cuanto antes&nbsp; porque si lo descubr&iacute;a Marta, que tambi&eacute;n era suyo, no le har&iacute;a gracia que la jaula no estuviese en el garaje de maquinas inservibles y objetos desbaratados en la multitud de polvo acumulado durante esos diez a&ntilde;os de casa.</p>
<p>Cuando se lo llev&oacute; empec&eacute; a leer unos poemas, de Pablo Neruda, "Veinte poemas de amor y una canci&oacute;n desesperada".</p>
<p>Al cabo de unos d&iacute;as volvi&oacute; con diferentes pruebas del ser, y me comunic&oacute; todas las caracter&iacute;sticas y que era &uacute;nico en el planeta.</p>
<p>Me pregunt&oacute; que prefer&iacute;a, si dar el ser a los cient&iacute;ficos y al mundo en general o dejarlo en el anonimato. No sab&iacute;a que hacer, si darlo al mundo y enriquecerme de&nbsp; fortuna o dejarlo en libertad. Tard&eacute; casi una hora en decidir mi elecci&oacute;n que ser&iacute;a important&iacute;sima, y decid&iacute; dejarlo en libertad.</p>
<p>Y con emoci&oacute;n mi t&iacute;o me dijo que con esta sabia decisi&oacute;n la fortuna no es m&iacute;a pero s&iacute; su coraz&oacute;n.</p>			<p>
			Leer <strong><a href="http://calityvideos.obolog.com/1r-premi-certamen-literari-castella-escola-st-nicolau-86339" title="1r Premi Certamen Literari de Castellā ( Escola St Nicolau)">1r Premi Certamen Literari de Castellā ( Escola St Nicolau)</a></strong> en <a href="http://calityvideos.obolog.com" title="El meu Blog">El Blog d'en Josep</a>
			</p>
			 ]]>
		</description>
		<author>Prat</author>
				<category>redacciķn</category>
				<comments>http://calityvideos.obolog.com/1r-premi-certamen-literari-castella-escola-st-nicolau-86339#formulario</comments>
		<guid>http://calityvideos.obolog.com/1r-premi-certamen-literari-castella-escola-st-nicolau-86339</guid>
		<pubDate>Sun, 18 May 2008 12:05:47 +0100</pubDate>
	</item>
</channel>
</rss>